Evangelino, o mestre, o fillo de Matilde e Antón.
Nome completo: Evangelino Pita Leirachá
Filiación: Fillo de Matilde e Antón. Consérvase un retrato seu cando tiña dous anos de idade.
Nacemento e orixe: Nado arredor de 1902 (calculado en base a ter 36 anos no ano 1938), e natural de O Val (Narón).
Profesión: Era mestre da escola de Santa Margarida.
Circunstancia vital clave: Con apenas 14 anos de idade, quedou en cadeira de rodas por mor dun tétanos.
Rexistros e feitos documentados
12 de xuño de 1935 (El pueblo gallego):
Aparece rexistrado oficialmente na sección de movemento de hospital entre os enfermos ingresados.
Idade aproximada: Unhas tres décadas (uns 30 anos).
23 de agosto de 1938 (El pueblo gallego – Notas demográficas):
Idade: 21 anos.
Motivo: Asistencia por unha lesión leve, concretamente unha ferida punzante na rexión supraciliar esquerda.
23 de agosto de 1938 (El pueblo gallego – Sucesos / Accidentes de circulación):
Idade: 36 anos.
Motivo: O suceso ocorreu o día anterior pola mañá cando circulaba co seu “coche de paralítico” (cadeira de rodas) pola rúa do Sol cara á Puerta Nueva. Ao chegar á rúa da Muralla, unha camioneta saíu a gran velocidade; para evitar o atropelo, Evangelino virou bruscamente, caendo e chocando contra uns montóns de adoquíns destinados á pavimentación.
Consecuencias: Sufriu unha ferida de dez centímetros na rexión frontal dereita (con periostio ao descuberto), outra no pavillón auricular, diversas contusións e abrasións na cara, ademais dun lixeiro choque traumático. Foi auxiliado por varias persoas, levado á Clínica de Urxencia e logo ingresado no Santo Hospital de Caridad.
15 de setembro de 1945 (Boletín Oficial de la Provincia de La Coruña):
A Comisión Gestora da Deputación Provincial aprobou atender favorablemente unha petición formulada por don Evangelino Pita Leirachá, veciño de O Val (Narón).
Motivo: Concesión de axuda e autorización para ser sometido a unha operación cirúrxica con cargo aos fondos provinciais.
Ano aproximado: 1930 (± 10 anos)
Contexto: Foto de Estudo
Notas
Os familiares din que escribiú directamente a Franco e que foi o mesmo Franco o que contestou e fixo pagar a operación.
Prende unha vela
Na memoria dos que xa non están
Este xesto é unha maneira de lembrar a quen xa non está, sen importar as crenzas de cada quen. É un acto simbólico e espiritual, unha forma de manter viva a súa memoria. Non ten por que ser relixioso… pero pode selo, se así o sintes.