Manola da Pinida, xunto á súa filla Rosita e o seu sobriño Toñito (fillo da súa irmá Herminia). A imaxe, tomada arredor de 1967, foi feita para enviar por carta ao seu marido Andrés Fortuna, que traballaba en Alemaña. Era unha maneira de manter o contacto e que puidera ver como ían medrando os seus.
Ano: 1967
Contexto: Retrato
Foto pertencente a: Verónica
Prende unha vela
Na memoria dos que xa non están
Grazas, vela acesa.
Este xesto é unha maneira de lembrar a quen xa non está, sen importar as crenzas de cada quen. É un acto simbólico e espiritual, unha forma de manter viva a súa memoria. Non ten por que ser relixioso… pero pode selo, se así o sintes.